Άλλο Γρίπη, Άλλο... ΜΗΝΙΓΓΙΤΙΔΑ! Δυστυχώς τα αρχικά συμπτώματα της μηνιγγίτιδας θα μπορούσαν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι έχουμε να κάνουμε με μια απλή... γρίπη! Επειδή όμως η μηνιγγίτιδα μπορεί να έχει ραγδαία εξέλιξη, είναι σωτήρια η άμεση διάγνωση της. Γι' αυτόν το λόγο είναι προτιμότερο ο γιατρός να χορηγεί αντιβιοτικό παρά να περιμένει το αποτέλεσμα των εξετάσεων. Πως όμως οι γονείς θα πάψουν να παραπλανανόνται τόσο πολύ από τη μηνιγγίτιδα; |  |
Οι γονείς πρέπει να σπεύδουν αμέσως για ιατρική βοήθεια έχοντας πάντοτε υπόψιν τους ότι το παιδί με μηνιγγίτιδα είναι συνήθως εξαντλημένο ακόμα και μετά από τη λήψη
αντιπυρετικού. Είναι επίσης βαρύ και στα μεσοδιαστήματα απυρεξίας, ενώ αντίθετα ένα παιδί με υψηλό πυρετό αλλά δίχως μηνιγγίτιδα, μόλις πάρει αντιπυρετικό συνέρχεται γρήγορα.
Τι είναι η μηνιγγίτιδα;
Η μηνιγγίτιδα είναι φλεγμονή των μηνίγγων του εγκεφάλου, δηλαδή των μεμβρανών που καλύπτουν τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό. Μπορεί να προκληθεί τόσο από ιούς (ιογενής μηνιγγίτιδα) όσο και από μικρόβια (μικροβιακή μηνιγγίτιδα). Η ιογενής μηνιγγίτιδα είναι καλοήθης και γενικά συχνότερη αλλά λιγότερο σοβαρή και τα αντιβιοτικά δεν μπορούν να την αντιμετωπίσουν. Όσο για τη μικροβιακή μηνιγγίτιδα, αυτή είναι λιγότερο συχνή από την ιογενή, αλλά μπορεί να είναι σοβαρή και χρειάζεται επείγουσα θεραπεία με αντιβιοτικά. Τα πιο συνηθισμένα μικρόβια που την προκαλούν είναι ο μηνιγγιτιδόκοκκος (Neisseria meningitidis), o πνευμονιόκοκκος και ο αιμόφιλος της ινφλουεντοας τύπου Β (Hib). Η μορφή της μηνιγγίτιδας πάντως που απασχολεί περισσότερο τον κόσμο είναι η μηνιγγιτιδοκοκκική σηψαιμία, τα κρούσματα της οποίας τα τελευταία χρόνια έχουν τριπλασιαστεί προφανώς από κάποια μετάλλαξη σε ένα στέλεχος του ιού με αποτέλεσμα να σημειωθεί έξαρση.
Πως μεταδίδεται ο μηνιγγιτιδόκοκκος;
 | Ο μηνιγγιτιδόκοκκος είναι ένα συνηθισμένο μικρόβιο που υπάρχει στο πίσω μέρος της μύτης και του φάρυγγα. Ο οποιοσδήποτε, σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται, μπορεί να μεταφέρει το μικρόβιο αυτό για μέρες, εβδομάδες ή και μήνες ακόμα χωρίς να αρρωστήσει. Απλώς είναι φορέας του μικροβίου που σημαίνει ότι βοηθάει στην ανάπτυξη της φυσικής του ανοσίας. Το ποσοστό των φορέων που εκδηλώνουν τη νόσο είναι ελάχιστο. Το να νοσήσει κάποιος φορέας δεν εξαρτάται μόνο από το μικρόβιο-αλλά και από τον ίδιο τον οργανισμό του. Κάτω λοιπόν από ορισμένες συνθήκες, που δεν είναι ακριβώς γνωστές, τα μικρόβια μπορεί να ξεπεράσουν την άμυνα του οργανισμού και να προκαλέσουν νόσο. |
Οι μόνοι γνωστοί προδιαθεσικοί παράγοντες είναι το στρες η κούραση, άλλες ιώσεις και η συγκέντρωση πολλών ανθρώπων σε κλειστούς χώρους (συγχρωτισμός). Η μετάδοση του μηνιγγιτιδόκοκκου γίνεται μόνο με άμεση επαφή, δηλαδή με το φτέρνισμα, το βήχα ή το φίλημα. Το μικρόβιο δεν υπάρχει ελεύθερο στο περιβάλλον. Η περίοδος επώασης, δηλαδή ο χρόνος από τη στιγμή της μόλυνσης μέχρι να εκδηλωθεί η νόσος, κυμαίνεται από 2 έως 10 ημέρες.
Πρόληψη & Αντιμετώπιση
Ύποπτα συμπτώματα: Καλέστε αμέσως γιατρό ή πηγαίνετε αμέσως στο κοντινότερο νοσοκομείο και περιγράψτε προσεκτικά τα συμπτώματα του ασθενή.
Χορήγηση αντιβιοτικού: Η όσο το δυνατόν γρηγορότερη θεραπεία με το κατάλληλο αντιβιοτικό που θα χορηγήσει ο γιατρός βοηθά πολύ στην αντιμετώπιση της νόσου. Σε 24 ώρες μετά τη χορήγηση του αντιβιοτικού ο ασθενής παύει να μεταδίδει τη νόσο.
Σε περίπτωση εμφάνισης κρούσματος / ων: Η απολύμανση στο χώρο όπου εκδηλώθηκε κρούσμα μηνιγγίτιδας είναι εντελώς περιττή αφού ο μηνιγγιτιδόκοκκος είναι εξαιρετικά ευαίσθητος και δεν επιζεί στο περιβάλλον. Στους χώρους αυτούς είναι σκόπιμο να γίνεται καλός αερισμός και να μειώνεται ο συνωστισμός, δηλαδή να γίνεται αραίωση των μαθητών σε σχολεία, νηπιαγωγεία, κατασκηνώσεις κτλ.
Χειροπροφύλαξη: Όσο ανήκετε στο στενό περιβάλλον κάποιου που προσβλήθηκε από μηνιγγίτιδα να γνωρίζεται ότι βρίσκεστε σε αυξημένο κίνδυνο να κολλήσετε την ασθένεια. Σε περιστατικά με μηνιγγιτιδοκοκκική μηνιγγίτιδα, αν το κρίνουν οι γιατροί, χορηγούνται αντιβιοτικά και σε εκείνους με τους οποίους ήρθε σε επαφή ο ασθενής. Τα αντιβιοτικά αυτά μειώνουν χωρίς να εξαφανίζουν όμως τον κίνδυνο να ασθενήσουν οι υπόλοιποι. (Οι φίλοι στο σχολείο και άλλοι συνεργάτες σπάνια βρίσκονται σε υψηλότερο κίνδυνο και συνήθως δεν χρειάζονται ειδική αγωγή.)
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΤΕ ΣΕ ΕΝΑ ΜΩΡΟ ΕΑΝ :
Έχει πυρετό.
Αρνείται να φάει ή κάνει εμετό.
Δυσανασχετεί.
Δεν ξυπνάει εύκολα.
Είναι ευερέθιστο.
Κλαίει με τρόπο παραπονιάρικο.
Είναι ωχρό ή έχει μελανιασμένο δέρμα.
Παρουσιάζει εξάνθημα κόκκινων κηλίδων.
Μπορεί όμως να θεραπευτεί η μηνιγγίτιδα;
Σε περίπτωση ιογενούς μηνιγγίτιδας η ίαση είναι σχεδόν εξασφαλισμένη. Δεν μπορούμε όμως να πούμε το ίδιο και για τη μικροβιακή μηνιγγίτιδα η οποία απαιτεί νοσηλεία στο νοσοκομείο. Οι μικροβιακές μηνιγγίτιδες (μηνιγγιτιδόκοκκος, πνευμονιόκοκκος, αιμόφιλος της ινφλουέντσας) δεν είναι συχνές, αλλά μπορεί κάποιες να αποβούν μοιραίες (ιδίως αυτές που οφείλονται στο μηνιγγιτιδόκοκκο) ή να οδηγήσουν σε μόνιμη αναπηρία, όπως, για παράδειγμα, κώφωση ή εγκεφαλική βλάβη. Εάν όμως αντιμετωπιστούν έγκαιρα και δεν έχουν πάρει σηψαιμική μορφή, τότε ο κίνδυνος θανάτου είναι 1%. Αλλιώς ο κίνδυνος ανέρχεται στο 20%. Τα συμπτώματα στις μικροβιακές μηνιγγίτιδες και τις ιογενείς μοιάζουν και γι’ αυτό απαιτούνται εργαστηριακές εξετάσεις στο νοσοκομείο.
Εμβολιασμός
Δεν υπάρχει ακόμη εμβόλιο για την προστασία από όλα τα μικρόβια που μπορούν να προκαλέσουν μηνιγγίτιδα. Για το μηνιγγιτιδόκοκκο υπάρχουν εμβόλια για τους τύπους Α και C, καθώς και το πολυδύναμο εμβόλιο για τους τύπους A, C, Υ και W-135. Για το μηνιγγιτιδόκοκκο της ομάδας Β που προκαλεί και τα πιο πολλά κρούσματα στην Ελλάδα δεν υπάρχει εμβόλιο. Εάν κάποιος αρρωστήσει και υπάρξει εργαστηριακή επιβεβαίωση ότι ο μηνιγγιτιδόκοκκος που απομονώθηκε ήταν ομάδας Α ή C, η χορήγηση του εμβολίου γίνεται σε άτομα «υψηλού κινδύνου» και σε άλλες ειδικές περιπτώσεις εφόσον το κρίνουν οι γιατροί. Εμβόλιο για τον αιμόφιλο της ομάδας Β υπάρχει στη Ελλάδα, όπως και σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό το μικρόβιο προκαλεί μηνιγγίτιδα σχεδόν αποκλειστικά σε παιδιά κάτω των 4 ετών. Το εμβόλιο αποτελεί τώρα μέρος του συνηθισμένου προγράμματος εμβολιασμού για όλα τα μωρά. Εμβόλια που προστατεύουν από την πνευμονιοκοκκική μηνιγγίτιδα υπάρχουν, αλλά συνιστώνται μόνο για άτομα ομάδων υψηλού κινδύνου, όπως, για παράδειγμα, σε όσους πάσχουν από δρεπανοκυτταρική αναιμία ή σε εκείνους που έχουν υποστεί σπληνεκτομή. Όποιος έχει νοσήσει από μηνιγγίτιδα δεν αποκτά ανοσία, παρά μόνο για 1 χρόνο. Μετά έχει τις ίδιες πιθανότητες να ξανανοσήσει, όπως και αυτός που δεν έχει ποτέ προσβληθεί.
|
Προτάσεις - Αρθρα 
